Page 170 - ÇALGI EĞİTİMİ BAĞLAMA 10
P. 170

TERİMLER SÖZLÜĞÜ





               abdal düzeni  : Bağlamanın alt ve orta tel grubunun “la”, üst tel grubunun “sol” sesine akort edilmesi
                                       ile ulaşılacak düzen.
               akort              : Bir çalgıda doğru ses vermesi için yapılan ayar, düzen. Daha çok telli çalgılarda
                                       tellerin birbiriyle uyumu.
               akran             : Yaş, meslek, toplumsal durum vb. bakımından birbirine eşit olanlardan her biri.
               armoni           : İki veya daha çok sesin aynı anda kulağa hoş gelecek bir biçimdeki uyumu.


               bağlama düzeni: Bağlamada en çok kullanılan düzenlerden biri. Bağlamanın alt grubunun “la”
                                       orta tel grubunun “re”, üst tel grubunun “mi” sesine akort edilmesi ile ulaşılacak
                                       düzen.
               balaban         : Kars, Erzurum dolaylarında mey çalgısına benzeyen kamışlı üflemeli çalgı.
               boğaz havası:  Teke yöresinde (Antalya, Burdur, Denizli, Isparta) çalınan hızlı, dokuz süreli ezgilere
                                       verilen isim.
               bozuk düzen  : Bağlamada en çok kullanılan düzenlerden biridir. Bağlamanın alt grubunun “la” orta
                                       tel grubunun “re”, üst tel grubunun “sol” sesine akort edilmesi ile ulaşılacak düzendir.
               burma            : Burulmuş, burularak yapılmış, kıvrılmış.

               çam düdüğü  : Orta boy bir sipsinin uç kısmına, içi boşaltılmış ince bir çam dalının eklenmesiyle
                                       meydana getirilen üflemeli halk çalgısı.


               dımıdan havaları: Burdur'da daha çok kadınlar tarafından 2+3+2+2 düzümlü usul kalıbıyla çalınan
                                       ve söylenen hızlı oyun havalarına verilen isim.
               diyatonik        : Seslerin düz sıra hâlinde dizilip tam ve yarım tonların art arda gelişi. Bir oktavın 8
                                       sesinin majör, minör ya da modal dizgeye ait oluşu.
               doru               : Gövdesi kızıl, ayakları ve yelesi koyu renkli olan, yağız.
               duduk            : Kafkasya ve Anadolu’nun doğusunda yaygınlık gösteren mey çalgısına benzeyen
                                       kamışlı üflemeli çalgı.


               efe                 : Yiğit, özellikle Batı Anadolu köy yiğidi, zeybek.
               esinti              : Belli belirsiz hissedilen hafif yel.


               gakgili             : Isparta’da ve dolaylarında 2+3+2+2 düzümlü usul kalıbıyla çalınan ve söylenen hızlı
                                       oyun havalarına verilen isim.
               gurbet havası: Teke yöresinde okunan serbest tartımlı ezgi türü.


               hadde            : Madenleri tel durumuna getirmek için kullanılan ve türlü çapta delikleri olan çelik araç.
               hüdayda (fidayda): Bağlamanın alt grubunun “la” orta tel grubunun “re”, üst tel grubunun “re”
                                       sesine akort edilmesi ile ulaşılacak düzendir.


               icra                : Bir müzik eserini oluşturan notaları sese çevirme.
               ikrar               : Saklamayıp doğruca söyleme, açıkça söyleme.






                  168
   165   166   167   168   169   170   171   172   173   174   175