Page 141 - TÜRK HALK MÜZİĞİ KORO | 11

TERİMLER SÖZLÜĞÜ

A
ana usul : Temel ritmik kalıpları ve ölçü niteliklerini içeren ve diğer usullerin doğmasına imkân
veren iki ve üç süreli usullerden her birine verilen isim.
asma : Asmagillerden, dalları çardak üzerine yayılan üzüm vb. bitkiler.
B
basma : Üzerinde bası ile yapılmış renkli biçimler bulunan pamuklu kumaş.
beniz : Yüz, yüz rengi.
bozkır : Kurakçıl otsu bitkilerden oluşan, sıcak ve ılıman iklimlerdeki ağaçsız doğal alan, step.
bozlak : Orta ve Güney Anadolu’nun birçok bölgesinde konu olarak acıyı ele alan bir türkü ezgisi.

burçak : Baklagillerden, taneleri hayvan yemi olarak kullanılan yıllık bir yem bitkisi.
Ç
çöğür : İri gövdeli, kısa saplı bir tür halk sazı.
D
dilber : Alımlı, güzel kadın.
diyafram : Göğüs ve karın boşluklarını birbirinden ayıran ince ve geniş kas.
dizi : Bir oktavın içinde sıralanan sekiz sesin bütünü.
E
entari : Genellikle tek parçalı kadın giyeceği.
F
felek : Gök, gökyüzü, sema. Dünya, âlem. Talih, baht, şans.
fistan : Tek parça kadın giysisi.
folklorik : Halk bilimi ile ilgili.
G
gazel : Sonbaharda kuruyup dökülen ağaç yaprağı.
gerdan : Vücudun omuzlarla baş arasında kalan ön bölümü.
giriftar : Tutulmuş, yakalanmış.
gonca : Henüz açılmamış veya açılmak üzere olan çiçek, tomurcuk.
İ
intizar : Birinin gelmesini, bir şeyin olmasını bekleme, gözleme.
K
kam : Zevk, mutluluk, tat. Şaman.
katip : Yazman.
kopuz : Ozanların çaldığı telli Türk sazı.
M
mahmur : Uykudan sonra üzerinde sersemlik, ağırlık bulunan. Süzgün, dalgın bakışlı (göz).
manastır : Bazı kesin kurallara bağlı rahip veya rahibelerin dünya ile ilgilerini keserek yaşadıkları
yapı, keşişhane.
mâni : Genellikle birinci, ikinci ve dördüncü dizeleri uyaklı olan, daha çok hecenin yedili ölçü-
süyle söylenen halk şiiri.
martin : Tek kurşun atan bir tür tüfek.
melul : Boynu bükük, zavallı bir biçimde üzgün.

140