Page 120 - TÜRK SANAT MÜZİĞİ TEORİ VE UYGULAMASI | 11
P. 120

TERİMLER  SÖZLÜĞÜ



                                                            A
             acem                     : Türk müziğinde bir perde adı, dizeğin beşinci çizgisindeki fa sesi.
             acem-aşiran              : 1. Türk müziğinde dizeğin birinci aralığındaki fa sesi. 2. Türk müziğinde bir
                                        makam.
             ağır                     : Klasik  Türk  müziğinde  usullerin  yavaş  mertebeleri  için  kullanılan  terim.
                                        Halk müziğinde de ezginin yavaş tempoda çalınacağını belirtir. Bu terim halk
                                        ezgilerinin ve bazı oyunların başına sıfat olarak da getirilip kullanılır ki, ağır
                                        bar, ağır zeybek bunlara verilecek örneklerden bazılarıdır.

             ağız                     : Yörelere göre değişen söyleme biçimi, tarzı. Yerel ağızlar Türkiye’nin dört
                                        bir yanında farklı farklı ortaya çıkmaktadır. Ağızların çeşitli isimlerle anıldığı
                                        bilinmektedir. Afşar ağzı, Arguvan ağzı, âşık ağzı, kadın ağzı gibi çok sayıda
                                        çeşidi vardır.

             akıcı                    : Bir  dinleyicinin,  müziği  hiç  zorlanmadan,  ferahlıkla  dinlemesini  mümkün
                                        kılan  özellik. Akıcı  üslup,  akıcı  karakter  de  denir.  Müzikte  kendiliğinden
                                        akan, ilerleyen melodik, armonik çizgi.
             akor                     : Üç ya da daha fazla sesin aynı anda duyulması.

             akort (uygu, düzen)      : Çalgıların  tellerini  belirli  oranlara  göre  düzenlemek.  Akort  terimi  düzen
                                        anlamında  da  kullanılmaktadır.  Bununla  birlikte  daha  çok  tellilerin
                                        düzenlenmesi manasını verirse de vurmalı çalgılardan davul, def, darbuka vs.
                                        derili çalgılar için de kullanılagelmiştir.
             alaturka                 : Türk tarzı, üslubu. Son yüzyıl içinde klasik Türk müziğini tanımlamak için
                                        kullanılan terim. Bu terim aynı zamanda belli bir kesim tarafından Türk tarzı
                                        yaşam biçimini ifade etmek amacıyla da kullanılmaktadır.
             allegro                  : Çabuk, canlı.
             andante                  : Rahat, yavaş.




                                                            B
             baget                    : Orkestra şefinin orkestrayı yönetirken kullandığı, uzunluğu tercihe göre değişen
                                        değnek, çubuk.
             bakiye                   : Türk müziğinde dört komaya bölünen en küçük ikili aralık.

             bemol                    : Önüne konulduğu notayı yarım ses pestleştiren ses değiştirici işaret.
             beste                    : Klasik Türk müziğinde kullanılan, din dışı, sözlü form. Beste, gazel tarzında
                                        yazılmış dört mısralı şiirler üzerine bestelenmiştir.  Bu  özelliğinden dolayı
                                        dörtlü  anlamındaki  murabba”  adıyla  da  anılır.  Genellikle  büyük  usullerle
                                        ölçülmüşlerdir.
             bûselik                  : 1. Türk müziğinde, dizeğin üçüncü çizgisindeki si sesi. 2. Türk müziğinde
                                        bir makam.

             büyük mücennep           : Türk müziğinde sekiz koma değerindeki aralık.
             büyük usul               : Klasik Türk müziğinde 16 süreliden itibaren 124 süreliye kadar tüm usulleri
                                        kapsayan usul türü.





                                                                                                          119
   115   116   117   118   119   120   121   122   123   124   125