Page 119 - ÇALGI EĞİTİMİ GİTAR | 11
P. 119

Görsel 6.4: Ludwig van   Ludwig van Beethoven (Ludvih fan Beytofın, 1770 - 1827): İlk müzik bilgi-
                          Beethoven  lerini babasından edinen Alman besteci, dönemin önemli müzik öğretmeni
                                     ve bestecilerinden dersler alarak piyano ve keman çalmayı öğrenmiştir. Mü-
                                     zik yaşamının başlarında bestelerinden çok piyano virtüözü olarak ün yapan
                                     Beethoven, 1800’lerin başında kulaklarında işitme problemi belirtileri yaşa-
                                     maya başlamış ve 1819’da tamamen sağır olmuştur. Müzikologlar, Beetho-
                                     ven’ın yaşamında üç dönem olduğu görüşünde birleşirler. Birinci dönemde
                                     Haydn  ve  Mozart  etkileri  sezilir.  Üslup  benzerliği  olarak  gözlenen  bu  etki,
                                     zamanla özgür bir biçimde gelişir. İkinci dönemde çalgı ve orkestra önem
                                     kazanır. Öyle ki o döneme kadar müzik deyince akla ilk gelen opera, ora-
                                     toryo ve kantat gibi sese dayalı eserlerin yerini orkestra müziği alır. Üçüncü
                                     dönemde ise biçim özgürlük kazanır. Beethoven’ın son dönemi hem klasik
                                     üslubun ulaştığı sınırı hem de bu sınırın aşılma noktasına geldiğini gösterir.
                                     Meşhur “9. Senfoni” bu dönemin anıtsal bir örneğidir (Görsel 6.4).


                                     Gitarda Klasik Dönem Müziği


                                     Müzik tarihinde Klasik Dönem’in başlangıcı olarak düşünülen 1750 yılı son-
                                     rasında Avrupa’da pek çok gitar türü etkin olarak kullanılmaktaydı. Bunlar;
                                     beş çift telli Barok gitar, altı çift telli gitar, beş tek telli gitar, lir gitar, İngiliz
                                     gitarı ve altı tek telli gitarlardır. Klasik Dönem’de beş çift telli gitarların beş
                                     tek tele dönüşmesi şu şekilde olmuştur:

                                     Çift  teller  istenen  düzeyde  temiz  ve  net  bir  duyum  sağlamıyordu.  Keman,
                                     viyola ya da viyolonselin ses temizliği Barok gitarda yoktu. Bu durum Barok
                                     dönem süresince çok büyük sorun teşkil etmemişti. Çünkü çalgı o yıllarda
                                     çoğunlukla eşlik için “rasguado”lar tekniğiyle çalındığından (sağ el parmak-
                                     larının tümüyle tellere çok hızlı uygulanan bir teknik), çift tellerin önemli bir
                                     işlevi vardı. Oysa Klasik Dönem müziğinde rasguado’lar yer almıyordu. Do-
                                     layısıyla sesler mümkün olduğunca pürüzsüz olmalıydı. Ne var ki çift teller
                                     bunu tam olarak karşılamadığı gibi bağ, trill ve diğer süslemelerin yapılma-
                                     sını da kısıtlıyor, zorlaştırıyordu. Tüm bunlardan başka, çift tellerle kesin bir
                                     akort yapmak da hiç kolay değildi. Sonuç olarak çift tellerin bir gitarist için
                                     pek de pratik olmadığı ortadaydı. İşte tüm bunlarla birlikte şu soru önem
                                     kazandı: “Gitarda teller çiftler hâlinde değil de, tek tek kullanılamaz mıydı?”
                                     Klasik Dönem gitaristleri bunu denedi. Barok gitar tellerini tek tek bağladılar
                                     ve böylece beş tek telli gitar ortaya çıkmış oldu.


                                     Altı tek telli gitarın tam olarak nerede, ne zaman ve kim tarafından yapıldı-
                                     ğı bir tartışma konusu olsa da bir iddiaya göre, 1700’lerin sonlarına doğru,
                                     Weimar Düşesi Amalia’nın İtalya’dan Weimar’a (Almanya) getirdiği beş tek
                                     telli gitara, Jakop August Otto (Yakop Avgust Otto) (1760-1829) adlı yapımcı
                                     tarafından altıncı telin eklenmesiyle altı tek telli gitar ortaya çıkmıştır. Daha
                                     sonraki dönemde “Romantik gitar” olarak adlandırılacak altı tek telli gitar,
                                     diğer gitar türlerini gölgede bırakarak tüm Avrupa’ya hızla yayılmıştır. Adı her
                                     ne kadar Romantik gitar olsa da altı tek telli gitarlar 1785’ten sonra Klasik
                                     Dönem’de ortaya çıkmıştır. Romantik gitar tabiri, altı tek tel gitarı diğer gitar
                                     türlerinden ayırt etmek amacıyla Romantik Dönem’de (19. yy) kullanılmıştır.
                                     Romantik gitarın gövdesinin günümüz gitarına daha da benzeyen bir yapısı
                                     vardı ve telleri günümüz gitarıyla aynı seslere akortlanıyordu.


                                     Romantik gitarın gövdesi Barok gitara oranla daha da büyümüş, bu saye-
                                     de  yeni  akustik  yapısıyla  Romantik  gitar  daha  yüksek  volüm  kazanmıştır.
                                     Eklenen altıncı tel ile ses genişliği üç-üç buçuk oktava kadar ulaşmış, bu
                                     durum hem bestecileri -yeni eserler yazma açısından- hem de yorumcula-
                                     rı -seslendirme kolaylığı açısından- rahatlatmıştır. Romantik gitarın tek tel



       Klasik Batı Müziğinde Dönemler-III Klasik Dönem 118
   114   115   116   117   118   119   120   121   122   123   124