Page 77 - TÜRK VE BATI MÜZİĞİ TARİHİ
P. 77

5. ÜNİTE



                Senfoni orkestralarında çok sayıda çalgı kullanılmaktadır En temel senfoni orkestrası çalgıları; yaylılar, üfl emeliler ve
            bakır nefeslilerdir (trompet, korno, trombon, tuba). Bu çalgı çeşitliliği ve senfoninin ses olanakları, bestecilerin müzikal
            yaratı cılıklarını en üst düzeye çıkarmalarını sağlamıştı r (Görsel 5.4).
























            Görsel 5.4: Senfon� orkestrası
                Konçertant Senfoni: Genellikle üç enstrümanın solist olarak bir arada çaldığı senfoni türüdür. Aralarında diyalog
            bulunan solist çalgıların seslendirdiği ezgilere senfoninin eşlik etmesi ile oluşmuştur. Çoğunlukla üç bölümden oluşan
            ve coşkulu bir karaktere sahip olan konçertant senfonilerin ilk bölümü hızlı, ikinci bölümü yavaş, son bölümü tekrar hızlı
            tempoda kurgulanmıştı r. Bu müzik biçiminin en bilinen örnekleri Mozart’ın “Sinfonia Concertante” (Sinfoniya Konçer-
            tant) ve Beethoven’ın “Triple (Titebıl) Konçertant” adlı eserleridir.

                Konçerto: Bir veya birkaç solo çalgı için bestelenen orkestra eş-
            likli müzik biçimidir. Konçertoda solist, çalgı müziğini icra ederken or-
            kestra, armonik ve ritmik ögelerle ona eşlik etmektedir (Görsel 5.5).
                Klasik  Dönem’de  konçertolar  genellikle  üç  bölümden  oluşan
            standart  yapıya  sahipti r.  Bu  konçertoların  ilk  bölümü  hızlı,  ikinci
            bölümü yavaş ve duygusal, üçüncü bölümü hızlı ve coşkulu bir ka-
            rakterdedir. Klasik konçertolar çoğunlukla solo piyano, solo keman,
            solo çello, solo fl üt, solo gitar gibi enstrümanlar için bestelenmişti r.
            Ancak birden fazla enstrümanın bir arada solo görevi gördüğü Kla-
            sik Dönem konçertoları da vardır. Mozart’ın üç piyano için bestele-
            diği konçerto, bu türe örnekti r.                       Görsel 5.5: Keman konçertosu
                Opera: Müzik ve drama sanatlarının bir arada kullanıldığı müzik biçimidir. Klasik Dönem’de opera; koro, solo şarkı-
            cılar, orkestra ve sahne tasarımı gibi birçok ögeyi bir araya geti rmişti r. Solist şarkıcıların performanslarını zemin edinmiş;
            vokal teknikler, duygusal ifadeler, kostümler ve sahne tasarımı ile bir bütün oluşturmuştur. Operalarda “librett o” adı
            verilen ve bir hikâye anlatı mına dayanan meti nler kullanılmıştı r. Bu meti nlerde mitolojik, tarihî, edebî veya güncel olaylar
            konu edinilmişti r. Bu bağlamda dönem operaları kültürel mirasın önemli bir aktarıcısı ve tarihî, toplumsal olayların izlerini
            taşıyan bir kaynak olma görevi üstlenmişti r.
                Klasik Dönem operaları dört veya beş bölüm-
            den oluşmuştur. Bu bölümler; uvertür, açılış sah-
            nesi, ara sahne ve fi nal sahnesidir. Uvertür, ope-
            ranın giriş müziği olarak kullanılmış ve eserin ana
            temalarını tanıtmıştı r. Açılış sahnesi, operanın ko-
            nusunu ve karakterlerini takdim etmişti r. Ara sah-
            ne ve fi nal sahnesi ise hikâyenin zirvesine doğru
            ilerleyen dramati k sahneleri içermişti r. Mozart’ın
            opera yapıtları Klasik Dönem operalarının en güzel
            örneklerini oluşturmuştur (Görsel 5.6).   Görsel 5.6: Opera sahnes�



                                                                                                 KLASİK DÖNEM  75
   72   73   74   75   76   77   78   79   80   81   82